تبلیغات
انجمن کوهنوردان ایران - نمایندگی ساوجبلاغ ، نظرآباد و طالقان - فرار مغزها یا فراری دادن مغزها
 
انجمن کوهنوردان ایران - نمایندگی ساوجبلاغ ، نظرآباد و طالقان
                                                        
درباره وبلاگ

دوستانی که تمایل به عضویت و همکاری در دفتر انجمن را دارند می توانند جهت آشنایی بیشتر در یکی از جلسات انجمن که در روزهای سه شنبه ، راس ساعت 18 و در خانه کوهنورد شهرستان ساوجبلاغ برگزار می شود، شرکت نمایند .
آدرس : هشتگرد - خیابان آزادگان - خیابان شهید خرازی - بالاتر از فروشگاه فرهنگیان - باشگاه ورزشی میرزا کوچک خان
تلفکس : 44212350 - 026

ایمیل : e.alborzkuh@gmail.com
مدیر وبلاگ : همنورد
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

14، 15 سال پیش که من تازه در دانشگاه تهران استخدام شده بودم، دانشجویی داشتیم که از همان ابتدا می‌شد فهمید با دیگران فرق می‌کند. حسین، دانشجویی بود از یکی از شهرستان‌های شرق کشور. فردی مودب و باعلاقه و محکم. ما در رشته زیست‌شناسی سفرهای علمی زیادی داشتیم. پای ثابت این سفرها حسین بود. او با علاقه وصف‌ناپذیری همه کارهای سفر را انجام می‌داد. وقتی در اتوبوس بودیم سفرنامه می‌نوشت. مطالب بسیار بامزه با قلمی که من به آن رشک می‌بردم. سازدهنی‌ای داشت که در شب‌های اردو می‌نواخت. به یک ‌کلام همه چیز تمام....


کارشناسی را تمام کرد و برای کارشناسی ارشد به دانشگاه شهید بهشتی رفت. وقتی از دانشگاه ما رفت تازه فهمیدم که چه کسی را از دست دادیم. بعد هم تقاضای بورسیه به مرکز تبادلات دانشگاهی آلمان را داد و یک ضرب بورس دکترای دانشگاه بن را در رشته حشره شناسی گرفت. با او مرتب در تماس بودم. حتی یک بار در آلمان به او سر زدم. مدام در مورد استخدامش در دانشگاه می‌گفتیم. او خیلی علاقه داشت که در دانشگاه تهران استخدام شود. برای استادی هیچ چیزی کم نداشت. او قادر بود 40 شبانه روز در کوه و دشت دنبال پروانه‌ها باشد. او می‌توانست ساعت‌ها سرپا بایستد و به دانشجویان درس دهد و تا پاسی از شب در آزمایشگاه مولکولی یا در موزه جانورشناسی تحقیق کند. او می‌توانست در یک کنفرانس بین‌المللی چون ستاره‌ای بدرخشد. او می‌توانست ساعت‌ها برایت حرف‌های شیرین بزند.

بالاخره از او خواهش کردم درخواست استخدام بدهد. او هم اطاعت کرد. بر اساس فراخوان دانشکده و اعلام نیاز به حشره‌شناس، او هم درخواست داد. به ایران آمد، سخنرانی کرد. در آن زمان من در فرصت مطالعاتی خارج از کشور بودم. گزارش سخنرانی‌اش را به من داد، که چگونه با او رفتار کردند. او خودش فهمید که به قول فرنگی‌هاWelcome  نیست. سعی کردم به او دلداری بدهم. به ایران آمدم و با همکاران صحبت کردم. دیدم همه مِن‌مِن می‌کنند. دیدم از این می‌ترسند که او جایشان را تنگ کند. حتی برای آن که جلویش را بگیرند فرد دیگری را باعجله استخدام کردند تا بهانه کنند که دیگر به تخصص او نیازی نیست. اگر چه میان ماه من با ماه گردون، تفاوت از زمین تا آسمان بود! سعی کردم با مذاکره با رییس پردیس پرونده استخدامی حسین را جلو ببرم. خودش هم به ایران آمد و با رییس پردیس صحبت کرد. رییس پردیس که حسین را از دوران دانشجویی می‌شناخت قول داد مشکل را حل کند. هر چه تلاش کردم بیهوده بود و دست آخر رییس پردیس آب سردی روی دستم ریخت که مشخص بود فشار جدی است.

من فقط منتظر تغییرات در وزارت علوم و دانشگاه تهران بودم که شاید بشود حسین را به ایران برگرداند. اما یک روز پس از استیضاح دکتر فرجی دانا به حسین تلفن کردم تا از او برای شرکت در یک برنامه علمی دعوت کنم. می‌دانستم که یک شغل پاره وقت در هامبورگ گرفته است. احوالاتش را پرسیدم. گفتم چه کار می‌کنی، کارت به کجا کشید؟ برایم توضیح داد که در اشتوتگارت شغل دائم به عنوان مدیر کلکسیون پروانه‌ها و آزمایشگاه تحقیقاتی سیستماتیک مولکولی گرفته است. خشکم زد. من زیست‌شناسم. در آلمان تحصیل کرده‌ام. اصلا باورم نمی‌شد که چنین جایگاهی را به یک خارجی و آن هم ایرانی بدهند. من می‌دانم پیدا کردن شغل در حشره‌شناسی در اروپا و آمریکا بسیار سخت است. در آلمان اگر چنین شغلی را به یک خارجی و ایرانی بدهند معنایش آن است که او حداقل 10 سر و گردن از بقیه بلندتر بوده است.

نمی‌دانستم به او تبریک بگویم یا نه. اما می‌دانستم که باید به کشورم تسلیت بگویم. با وجود آن که از گرفتن این شغل بسیار راضی بود، اما در جملاتش ناراحتی موج می‌زد که چگونه او را از وطنش دور کردند. او چند روز دیگر پاسپورت آلمانی‌اش را هم می‌گیرد. و من هم بعد از 15سال خدمت در دانشگاه تهران ناامید از این که نتوانستم برجسته‌ترین متخصص حشره‌شناسی و فیلوژنی کشور را به ایران بازگردانم در اتاق کوچکم که به‌ دستشویی تغییر کاربری شده در دانشکده‌ای دیگر است با یادآوری برخوردی که با او شد فقط اشک می‌ریزم.

حسین آخانی، استاد زیست‌شناسی دانشگاه تهران





نوع مطلب : مقاله ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.